รีวิวภาพยนตร์ เรื่อง Leap – ตบให้สนั่น

 

กีฬาประเภทไฟเร็วพอๆ กับวอลเลย์บอลในร่มสมควรได้รับการออกกำลังกายที่ว่องไวกว่าใน "Leap" ภาพยนตร์กีฬาที่อิงตามความจริงของปีเตอร์ โฮ-ซุน ชาน ฟุ่มเฟือยแต่น่าสงสัย บอกเล่าเรื่องราวที่ยาวนานหลายทศวรรษของทีมวอลเลย์บอลหญิงของจีนและ Lang Ping โค้ชที่ผันตัวมาเป็นผู้เล่นระดับดาว แต่ในการนำเสนอวิสัยทัศน์อันบริสุทธิ์ของความรักชาติของจีนในฐานะแรงกระตุ้นเพียงอย่างเดียวสำหรับตัวละครใด ๆ ของมัน แม้จะมีรันไทม์ที่หนักหน่วงและงานฝีมือที่มันวาวอย่างไม่อาจปฏิเสธได้ ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็มีหนามแหลมที่ผิดพลาดทำให้เจาะได้น้อยกว่าที่มีโทนสีและล่ำสัน สัญญาพื้นผิว

 

การเพิกเฉยหรือยกเลิกละครชั่วคราวตลอดหลายทศวรรษ (การคุมขังครั้งแรกของ Lang ในฐานะโค้ชของจีนคือการละเลยที่แปลกประหลาดโดยเฉพาะ) ภาพยนตร์เรื่องนี้จัดแทนการแข่งขันสามนัด: จีนกับญี่ปุ่นที่ฟุตบอลโลกในปี 1981; ประเทศจีนกับสหรัฐอเมริกาในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่ปักกิ่งในปี 2551; และจีนกับบราซิลในโอลิมปิกริโอ 2016 แต่ละรายการเกิดขึ้นในยุคที่แตกต่างกันสำหรับวอลเลย์บอลจีน ดังนั้นสำหรับประเทศจีนโดยทั่วไป ความคู่ขนานระหว่างความสำเร็จของทีมวอลเลย์บอลหญิงกับการกลับมาสู่เวทีโลกหลังเหมาของจีนนั้นเป็นที่ยอมรับกันดี แต่กลับทำให้เสียโอกาสอีกครั้ง ของภาพที่คมชัดทางประวัติศาสตร์มากกว่าที่ส่ง

ในขณะที่ Lang Ping วัย 18 ปีที่มีความมุ่งมั่น (แสดงโดยลูกสาวของเธอ Bai Lang) อดทนต่อการฝึกฝนความรักที่ยากลำบากของโค้ช Yuan Weimin (Wu Gang) ที่หยาบคาย แต่มีประสิทธิภาพ เธอสร้างสายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกับคู่หู Chen Zhonghe (เผิงหยูชาง จากเรื่อง An Elephant Sitting Still”). และแม้ว่าในตอนแรกเฉินจะไม่สนใจที่จะระงับความทะเยอทะยานด้านกีฬาของตนเองในการให้บริการกับทีม ในขณะที่ผู้หญิงเริ่มที่จะชนะการแข่งขัน เขาก็เริ่มภาคภูมิใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของทีมนี้ การคว้าแชมป์รายการใหญ่ครั้งแรกของพวกเขาคือการเอาชนะญี่ปุ่นในปี 1981 ซึ่งเป็นผลงานที่สร้างพวกเขาขึ้นมา และโดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้โจมตีภายนอกที่มีพลวัต หรั่ง ไม่เพียงแต่เป็นดาวเด่นดวงใหม่ในวงการกีฬาจีนเท่านั้น แต่ยังเป็นสัญลักษณ์ของความแข็งแกร่งของจีนหลังการปฏิวัติวัฒนธรรมอีกด้วยการแข่งขัน เช่นเดียวกับลำดับวอลเลย์บอลทั้งหมดที่นี่ ถูกสร้างขึ้นใหม่อย่างน่าประทับใจ ผลงานกล้องถ่ายภาพสวยๆ จาก Yu Jin-Ping และ Zhao Xiaoshi ใช้ภาพสโลว์โมชั่น โอเวอร์เฮดที่สมมาตร และหลายมุมเพื่อให้ฉากแอ็กชันดูสมจริงและสมจริง (สำหรับตาที่ไม่ชำนาญเรื่องนี้อยู่แล้ว) โดยได้รับความช่วยเหลือจากการคัดเลือกนักแสดงมากประสบการณ์ ผู้เล่นวอลเลย์บอลในบทบาทของทีม และในที่นี้ มีบริบทภายนอกเล็กน้อยเกี่ยวกับสังคมจีนช่วงทศวรรษ 1980 เนื่องจากพื้นโรงงานขนาดใหญ่ต้องหยุดชะงักลง เพื่อให้คนงานสามารถรวมตัวกันรอบๆ โทรทัศน์ขาวดำที่ร้าวเพื่อดูชาติของตนรับใช้ ทุบตี และขัดขวางเส้นทางสู่ชัยชนะเหนือประเทศเพื่อนบ้าน ซวยญี่ปุ่น

 

เรื่องราวที่ตกอับนี้อาจเป็นหนังทั้งเรื่องก็ได้ แต่ตอนนี้เราข้ามไปในปี 2008 ค่อนข้างแย่แล้ว หลางปิง (ตอนนี้รับบทโดยกงลี่ ซึ่งไม่เหมือนกับหรั่งในเวอร์ชั่นก่อนเลย) อาศัยอยู่ในแคลิฟอร์เนียและเป็นโค้ชให้กับ ทีมสหรัฐอเมริกา ความพ่ายแพ้ของทีมจีน — บนสนามเหย้าของการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่ปักกิ่ง ไม่น้อย — เป็นช่วงเวลาที่ขมขื่นสำหรับ Lang ไม่น้อยเพราะจีนได้รับการฝึกสอนจากเพื่อนเก่าของเธอ Chen (รับบทโดย Huang Bo) ดังนั้นเมื่อคณะกรรมการวอลเลย์บอลของจีนตระหนักว่าชื่อเสียงระดับนานาชาติของพวกเขากำลังเสื่อมถอย จึงเสนอตำแหน่งหัวหน้าโค้ชให้เธอแทน เธอก็รับไป ส่วนที่เหลือของภาพยนตร์เรื่องนี้ให้รายละเอียดเกี่ยวกับนอกรีตของเธอ และวิธีการฝึกที่ไม่ประสบความสำเร็จในขั้นต้นและการผูกสัมพันธ์กับผู้เล่นใหม่ของเธอ (แสดงโดยสมาชิกของทีมโอลิมปิกปี 2016 ที่แท้จริง) จบลงด้วยการพลิกกลับอย่างน่าตื่นตะลึงครั้งสุดท้ายในริโอกับบราซิลรีวิวหนังไทยน่าดู